فعلا عکس سفره هفت سین مون رو ببینین:

خلاصه داستان: قرار بود یه فیلم هم نمایش بدیم. منتها چون فیلم رو یک ساعت قبل از شروع برنامه به دست ما رسوندن من اکیدا مخالفت کردم. آخه چه معنی داره که فیلمی رو که ما خودمون ندیدیم توی جشنی که برای دپارتمان برگزار کردیم نمایش بدیم. منتها حرف منطقی که تو کَت این ملت نمی ره. چون با تهیه کننده فیلم رو درباستی دارن (توجه بفرمایید که از جنبه های برازنده فرهنگ ایرانی یکی اش هم همین رودرباستیه) بد میشه که حالا که طرف زحمت کشیده و لطف کرده و فیلم رو آورده، نمایشش ندیم. خوب دستش درد نکنه ولی می تونست فیلم رو دو روز زودتر به دست ما برسونه. حالا شاید خوشمون نیومد و نخواستیم نمایشش بدیم.
خلاصه که برنامه خوب بود ولی من به برگزار کنندگان زهرمارش کردم و همه از دستم دلخور شدن. چه میشه کرد، بجز اعتراف و اینکه «گر تو بهتر می زنی بستان بزن»
امروز اتفاقی رفتم سایت اون رنکینگ چینی! یادم بود که اون زمان ۵۰۰ تا دانشگاه تاپ رو لیست کرده بود ولی به درد خودشون می خورد. آخه به ما چه که فلان دانشگاه بزرگتره یا وب سایتش لینک بیشتری داره. اما جالب اینجا بود که برای سال ۲۰۰۷ یه رنکینگ با توجه به فیلدهای آکادمیک دادن که با یه نظر نسبتا معقول هست. اینم لینک:
http://ed.sjtu.edu.cn/ARWU-FIELD.htm
شاید برای دوستان که می خوان بازم درس بخونن کمکی باشه در انتخاب دانشگاه. هر چند که در نظر داشته باشین این رنکیگ بیشتر به درد فوق لیسانس (کارشناسی ارشد) می خوره. دلیلش هم اینه که بعد از مدرک فوق لیسانس هست که برای کار یا خوندن دکتری اسم دانشگاه کمک می کنه. ولی برای دکتری شخص سوپروایزر و صد البته فاندینگ حرف اول رو می زنه. مثلا من خودم تازه فهمیدم که بعضی از دانشگاه های کانادا که تو ایران آدم حسابشون نمی کردیم تو نرم افزار کلی حرف برای گفتن دارن.