چه بر افتد بر سر این چند نفر؟

به نظاره می نُشینیم  

• بله
• خیر

بازی جنگ از روی دستگاه های زیر پاک شد:
- رایانه خانگی تارانچولا
- هارد دیسک قابل حمل تارانچولا
- رایانه کاری تارانچولا
- رایانه کاری پویان واترآبادی

نسخه های باقی مانده (برای روز مبادا):
- اصل سی دی خریداری شده بازی
- کپی نسخه قدیمی روی هارد قابل حمل پویان واترآبادی
- یک کپی هم رو یکی دیگه از رایانه های آزمایشگاه تارانچولا اینا که با یاری خدا پاکش می کنیم.

خلاصه کلام
ما در تَرک هستیم!

- مریمْ سنگاپوری

- مرواریدْ اتاوایی

- پویانْ واتر آبادی

- رطیلْ  واتر آبادی

- علیْ ونکووری

- روزبهْ تگزاسی

- حسینْ تهرونی

- خلیلْ تهرونی

- جابرْ تهرونی

- هادیْ تهرونی

- حبیبْ تهرونی

- علیْ تهرونی

و در آخر هم مجیدْ احمد آبادی

اگه کسی جا مونده بگه لطفا...

محصول مشترک من (خانوم میم)٬ مریم (Atid) و پویان  البته حسین٬ علی و محسن طلایی هم کمک کرده بودن :))

رعد و برقی که شُل شده... خونه آخرت زنبورها... آخ جون میریم قشم... امینایی بیا پول بوشهر رو بده دیگه (یادتونه؟ آقای نادر علی فیش تلفن رو چسبونده بود به تخته!! :)))) ) ...

یادمه من همون لحظه داشتم تمرین کنترل خطی هم "کُپ" میزدم!!!!  

روزای خوبی بود ...

چشم چپش رو میبنده، زیر چشمی نگام میکنه. پلک بالای راستش رو با انگشتش بر میگردونه. زیر چشمی نگام میکنه. چشماش رو خمار میکنه. زیر چشمی نگام میکنه. چشماش رو چپ میکنه.  زیر چشمی نگام میکنه. چشمک میزنه و میخنده. زیر چشمی نگام میکنه. چشماش رو ریز میکنه.  زیر چشمی نگام میکنه. گردنش رو کج میکنه. زیر چشمی نگام میکنه. چشمش خیس میشه. زیر چشمی نگام میکنه. روش رو میکنه اونور و پشتش رو میکنه.

یادش میافته که عکس خودش که نمیتونه زیرچشمی نگاش کنه. دستش رو مشت میکنه و میزنه تو آینه. من رو میشکنه. بعد تکه های قرمز من رو روی زمین زیر چشمی نگاه میکنه.

 سانسور:حذف چیزی که وجود دارد بنا بر  یک تفکری که ممکن است خود آن تفکر درست نباشد.

خود سانسوری اولین نمونه تجربی سانسور است که با آن روبرو می شویم چرا؟

چرا نباید خودمان را همان گونه که هستیم عرضه کنیم و دیگران آنقدر نیک اندیش باشند که ما را به عنوان یک انسان با تمام انعطاف ها و تمام دگرگونی هایمان بپذیرند. و اگر دیگران نیک اندیش نبودند چه باید کرد این داستان تا کجا ادامه خواهد داشت؟

چرا  وقتی حس خندیدن یا  گریستن داریم باید ژست یک آدم محکم  و بی تفاوت را به خود بگیریم؟

...

هرچه نور و خوشی در زمین بود با خود می برد

وای اگر جا بمانی

و  چه بد

اگر

در مسیرش ایستاده باشی

...

در دنیای مدرن امروز اسباب مختلفی برای ارتباط شما به عنوان کاربر (و نه انسان) با کاربرهای دیگه اختراع و طراحی شده اند. مثل مسنجر، ایمیل، وبلاگ، 360 و ارکات و سکندلایف و بازی ها و محیط های مجازی آنلاین ... بعضی هاشون متنی هستن مثل مسنجر و ایمیل و وبلاگ و بعضی هاشون هم صوتی مثل تلفن و اسکایپ و گوگل تاک و ... حالا سوال اینه که این ها واقعا چقدر مفید هستن و تا چه حد تونستن نیازهای بشری رو برطرف کنن. به همون نسبت که میبینیم که تعداد وبلاگ های جدید زیاد میشه، اعضای ارکات بیشتر میشه و ... هر روزه هم میبینیم کسانی رو که وبلاگشون رو میبندن. مدتی نمیآن چت. پروفایل ارکاتشون رو حذف میکنن و معتقدن که اینترنت شکل ارتباط ها رو خراب کرده و به ابزاری نامطمئن و زمانگیر تبدیل شده.

حالا سوال اینه که واقعا شکل ارتباط چه طوری باید باشه و اینکه به راستی کارکرد این تکنولوژیها مثبته یا منفی. گاهی در گفتگوهای متنی misunderstanding هایی پیش میآد که مثلا در لحظه ای که واقعا احتیاج داشتید که طرف صحبت پیشتون بمونه و بهتون توجه کنه، ناخواسته بدش اومده و رها کرده رفته یا بدفهمی های ناشی از شکلک هایی که در محاوره ها استفاده میشه برای بیان احساسات و محدودیت هاشون و گاهی عدم طراحی یه صحیح و کاربرگرا بودنشون. تا جایی که در حکم بازی، تفریح، بیخودی خوش بودن، سر به سر گذاشتن، با غریبه ها ارتباط پیدا کردن، تبلیغ و مارکتینگ و خوش بودن و دریچه ای برای هزاران کاربرد خوب یا بد باشه مفیده و کافی اما وقتی که بخشی از زندگی میشه، یک نیاز میشه و یک آیتم از نیازهای حیاتی و عاطفی یه زندگی میشه، قصه عوض میشه.

وقتی که ارتباط کاربران با خانواده، همسر، استاد، مدیر، رئیس، ... وابسته به این ارتباط متنی میشه، وقتی که تمامی یه دریچه ی ارتباطی محدود میشه به واژه، حالا اگه توی این بازی نتونین واژه های مناسب ارتباطی رو پیدا کنین، بهتره که خودتون رو loser   تلقی کنید چونکه نه میتونید واژه های مناسب برای توصیف عواطف و نیازها در برابر خانواده و دوستان پیدا کنید و نه واژه های مختصر و کوتاه و کلیدی برای گزارش و راهکار و صحبت با مدیر و رئیس و چه بسا گاهی عدم کاربرد صحیح واژه ها و یا حتی نشانه گذاری میتونه قصه رو خیلی خراب کنه. مثل مثال معروف "بخشش لازم نیست اعدامش کنید" که شاید جان بیگناهی هم سرش بره.

من بحثم این نیست که عدم حضور فیزیکی یه آدم ها رو در کنار هم نقد کنم یا درباره ی مضرات و محدودیت های این ابزارها صحبت کنم، فقط حرفم اینه که اگه گریزی به جز ارتباط ابزاری نیست باید درصدی از misunderstanding ، محدودیت های واژه ای و شکلکی و قابلیتی رو برای این ابزارها قائل بشیم و لااقل برای اونایی که این نوع زندگی بنابر دوری یا هر درد دیگه ای شده براشون یه نیاز و یه راه برطرف کردن نیاز، در استفاده ازشون با ذهنی بازتر و دیدی فراتر و آرامشی بیشتر برخورد کنیم و پیش داوری و محدودبینی و غرور و بازی های دنیای بیرون رو بریزیم کنار و قبول کنیم که این فقط یه واسط داغون ضعیف محدود ارتباطی یه که هر نوع فیلینگ و حقیقتی رو مثل امواج با فرکانس پایین فیلتر میکنه. و به نظرم وقتی که پای زندگی وسط میاد و نیاز آدم به همفکری برای اتخاذ تصمیمات جدی و مهم، عملا این مدیا به درد هیچ چی نمیخوره بجز پیشرفت مضحکانه ی تکنولوژی برای ایجاد نیازهای جدید و توسعه ی اقتصادی و محدود سازی ذهن کاربران ماشینی که گریزی ازش نیست و شده ابزاری ناکارا برای ادامه ی بقا.

Two things are infinite: the universe and human stupidity; and I'm not sure about the universe.
Albert Einstein

پیر شدیم رفت! جوانان، عبرت بگیرید.

مشاهده فهرست کامل

شادمانی می کردم

که فردا در قفس گشوده خواهد شد

نگو خوراک اردک مهمانی فردا بوده ام!

همه موافقین شنبه ی آخر هر ماه ۹:۳۰ شب به وقت حسین اینا یه قراره چت جمعی بذاریم که دلمون تر و تازه بشه؟

یعنی همراه داشتن کارت شناسایی برای خرید سیگار توسط سیگاریها

ایجاد شغل و درآمد برای گروهی که بالای ۱۸ سال سن دارند و به جوانان زیر ۱۸ سال با قیمتی بیشتر با این تفاوت که بقال اگه سیگار نفروشه چیپس و پفک و ماست و ... می فروشه و این مردان تازه شاغل غیر از سیگار یا همراه سیگار(البته فقط به نیت گسترش فعالیت شغلی و نه نیت دیگر)هر چیز دیگر که بخواهند خواهند فروخت.