میلاد با سعادت یگانه شگفتی آسمان پرستاره‌ی دکتر مجید نیلی
نور و برکت آزمایشگاه رباتیک
حسین امینایی
بر دوست‌داران حضرت‌اش خجسته باد

بعد از یک عمر مطالعه‌ی جسته گریخته‌ی زبان انگلیسی (مثلا بگیرین بیست سال) هنوز هم در ارتباط با این زبون مشکل دارم. همیشه خیلی راحت نیست که با استاد راهنما بحث کنم و گاهی که بحث ناموسی می‌شه در کلمات و جمله‌ها دچار کمبود می‌شم و استاد هم احتمالا از سکوت ناخواسته‌ی من سرخوش از پیروزی موضعی به دست اومده می‌شه.

به نظرم دانشجویان خارجی (به طور کلی دانشجویانی که زبون مادری‌شون با زبون کشور میزبان یکی نیست) سختی‌های خیلی زیادتری رو تحمل می‌کنن. به یک زبون دوم مطالعه کنن... بشنون... یادبگیرن... صحبت کنن و از نظرات‌شون دفاع کنن (دفاع از نظر وقتی که زبون حاضر به همکاری نیست خیلی مشکله... گیرم که ذهن جدیدترین مرزهای علم رو هم آماده برای عرضه داشته باشه).

گاهی فکر می‌کنم شاید این همه سختی که تحمل می‌کنم همه برای خودم خوبه و ساخته می‌شم و پخته می‌شم و عمیق می‌شم... اما واقعا چه ساخته شدنی؟ گیرم که با هزار بدبختی موفق شدم به یک زبون دوم به شیوایی صحبت کنم... آخرش چی؟ چه برتری‌ای پیدا کردم به هم اتاق محل کارم که آمریکاییه و زبون رو می‌دونه و فرهنگ رو می‌شناسه و با زبون مادری‌اش مطالعه می‌کنه و برنامه می‌نویسه و حرف می‌زنه و هرچی که دلش بخواد می‌گه ولی فقط یک زبون می‌دونه؟

قانع‌کننده‌ترین جوابی که پیدا کردم این بود که این همه سختی که دارم می‌کشم نه برای ساخته شدن بوده و نه توفیق اجباری و نه چیز دیگه. تنها دارم هزینه ی لازم رو پرداخت می‌کنم برای جبران وضعیتی که در به وجود آوردنش نقشی نداشتم: من از یک کشور توسعه یافته نیستم.

آیا اگر یک لیوان شیر یک درصد چربی رو با یک لیوان شیر دو درصد چربی مخلوط کنیم حاصل دو لیوان شیر یک و نیم درصد چربی خواهد بود؟

تعریف درصد چربی شیر چه چیزی باید باشه تا رابطه‌ی بالا برقرار نباشه؟

فیلم Pride and Prejudice  محصول سال 2005، بر اساس رمان Pride and Prejudice جین آستین نوشته شده و یکی از اون دسته فیلم هایی یه که گفته میشه ارزش دیدن داره. امروز که داشتم میگشتم، دیدم فیلم Becoming Jane  محصول سال 2007 بر اساس زندگی خود نویسنده درست شده و زندگی یه جین آستین رو به تصویر کشیده. از اون فیلم هایی یه که میشه اسمشو تاچینگ گذاشت. داستان زندگی دختری یه که دنبال یک رابطه ی عاطفی بوده ولی وقتی که پیداش میکنه یه دسته اتفاقاتی میافته که خیلی آروم و منطقی کنار میآد. حجم اندوهی که تو سکوت تحمل کرده و فشار عاطفی ای که بهش اومده خیلی خوب توی فیلم به تصویر کشیده شده و یه جورایی روی دل آدم سنگینی میکنه. Sense and Sensibility محصول سال 95(هنوز ندیدمش) رمان دیگه ای یه که قبل از Pride and Prejudice , و قبل از آشنایی جین با تام نوشته شده، دوست دارم بدون این رابطه چقدر طرز فکر و نحوه ی فکر کردن آستین رو تحت تأثیر قرار داده. به هر حال پیشنهاد میدم اگه فرصت کردید ، ببینیدشون، ارزش دیدن دارن..

یک فیلم خیلی رنگی که در مورد عشق دوران کودکیه: ملایم و آروم بدون تنش و بدون آزار از جانب فیلم‌ساز. می‌تونم بگم با این که فیلم آمریکایی‌ای بود ازش خوشم اومد. ماجرای پسر بچه‌ایه که به یکی از همکلاسی‌هاش علاقه‌مند شده و در تمام این مدت شاهد تکاپوی این بچه هستیم. فیلم تاکید بر یک گفته‌ی قدیمی داره که هیچ چیزی مثل عشق اول نخواهد شد (البته به نظر من اولین عشق بیش از این که مفهوم درونی داشته باشه کاربرد تجاری داره).

و بیش از همه مواظب کسانی باش که شوخی کردن بلد نیستند اما فکر می‌کنند که بلد هستند.

کسانی هستند که هر چه قدر هم که تلاش کنید باز هم به دل نمی‌نشینن... هر چه قدر هم که تلاش کنید که به دل بنشانید!
کسانی هم هستند که حتا ندیده و نشنیده قبل از هر آشنایی‌ای به دل نشسته‌اند....

چند وقت پیش در یک وبلاگ (یادم نیست چه وبلاگی بود) چنین می‌خوندم: گروهی از کسانی که می‌تونن پیش‌رفت‌های بهتری در زمینه‌ی علمی حاصل کنن کسانی هستن که این امکان رو دارن که خارج از جعبه فکر کنن. کارشون چیز دیگه باشه و به روز از دغدغه بنشینن و به اون شکلی در مورد مسایل فکر کنن که دوست دارن (و نه جوری که در یک نظام آکادمیک ازشون انتظار می‌ره). در ادامه نویسنده چند مثال از دانشمندان موفق آورده بود از جمله یک نفر (که باز هم به یاد نمی‌یارم) که در سن چهل سالگی به دانشگاه کمبریج رفته که لیسانس بگیره (توضیح: بعد از نوشتن این متن اون وبلاگ رو پیدا کردم که در پایین متن معرفی کردم. اون دانشمند هم جرج گرین بوده).

گاهی فکر می‌کنم که شاید بد نباشه به دنبال پرورش گاو و شترمرغ برم و بعد در وقت اضافه بنشینم و اون جوری مطالعه کنم و اون جوری کار کنم و اون جوری فکر کنم که خودم صلاح می‌دونم. روشی که در حال حاضر دارم دنبال می‌کنم این حسن رو داره که احتمالا بعد از مدتی مختصر مدرک دکترایی می‌گیرم و موارد کوچیک و ظریفی به علم جهان اضافه کرده‌ام. اما این اشکال رو هم داره که به شکل ناجوری در یک ساختار قرار می‌گیرم و عملا فقط دنبال کننده‌ی یک جریان هستم که به من دیکته شده. چیزی که تا الان برای من واقعیت داره اینه که تا زمانی که این ساختار رو نشکنم نمی‌تونم تغییراتی بنیادی ایجاد کنم که حاصل فکر من بوده باشه. واقعا حاصل فکر بوده باشه!

پس نوشت: در پی یک خراب‌کاری که اخیرا انجام داده‌ام احتیاج به یک نوع‌دوست هست که من رو در زمینه‌ی PHP و PHP Admin و MySQL راهنمایی کنه. کمک شما قطعا خیلی مهم خواهد بود!

پس پس نوشت: بالاخره اون وبلاگ رو پیدا کردم: عصر جدید